Φιλέλληνες…

Φιλελληνισμός τότε και τώρα - Αίγινα

του Ιωάννη Δέδε*

Αυτό το κυριακάτικο πρωινό ξεκίνησε με μια ημερίδα που οργάνωσαν οι Ενεργοί Πολίτες Αίγινας στο Λαογραφικό Μουσείο με θέμα τον φιλελληνισμό τότε και τώρα… Το πάνελ αποτελούμενο από τους Θάνο Βερέμη, Θάνο Κονταργύρη και Πέντρο Ολάγια και με συντονιστή τον καθηγητή Δημήτρη Ποταμιάνο αναφέρθηκε σε αυτή το φαινόμενο τότε, τώρα και στη δυναμική που αυτό έχει στην παρούσα συγκυρία. Καθώς οι εισηγήσεις μπορούν να βρεθούν στα τοπικά ειδησεογραφικά portals εδώ θα επιχειρηθεί ένα σχόλιο επί του θέματος βασισμένο σε ένα δύο στοιχεία που αναφέρθηκαν από τους ομιλητές.

Α΄.  Οι φιλέλληνες τότε και τώρα δεν είναι μια ομοιογενής ομάδα αλλά καλύπτουν ένα φάσμα που εκτείνεται από τους καθαρά ιδεαλιστές μέχρι τους απόλυτα ιδιοτελείς.

Τότε όπως και τώρα δεν ξέρω κατά πόσο μας αφορούν τα κίνητρά τους από τη στιγμή που ευνοείται η πατρίδα. Και πραγματικά αν το δούμε καθαρά ρεαλιστικά από τη στιγμή που εμείς χανόμαστε έχουμε το περιθώριο να αποφασίσουμε κατά πόσο θα ωφεληθεί αυτός που μας σώζει από τη σωτηρία μας;

Β΄.  Η κοινωνία μας τότε και τώρα –τηρουμένων των αναλογιών– είναι η κοινωνία του μπακλαβά. Ίδια υλικά αλλά διαφορετικά κομμάτια.

Η κοινωνική ομοιογένεια δεν υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα και το πιο πιθανό είναι να μην υπάρξει. Όπως λοιπόν στον μπακλαβά, έτσι και στην ζωή χρειαζόμαστε το συνδετικό υλικό. Όσα κομμάτια και να είμαστε εξακολουθούμε να αποτελούμαστε από τα ίδια υλικά. Αυτό που μας λείπει είναι το σιρόπι. Αυτό το κάτι που θα μας ενώσει, αυτό που θα μας κάνει ένα ώστε και εμείς έτσι να αισθανθούμε και έτσι να μας δουν. Μήπως έχει αυτή η στιγμή; Μήπως μετά τον 2ΠΠ ήρθε η στιγμή να ξαναενωθούμε και να λειτουργήσουμε ως ένα για να πετύχουμε το «κάτι» ;

Γ΄.  Η ηθική θα πρέπει να  είναι η βάση για την σύγχρονη δημοκρατία και  κύρια αρετή των πολιτών.

Τα άλλα τα δοκιμάσαμε… ο νόμος δεν φάνηκε ικανός να μας σώσει αφού τροποποιείται με το παραμικρό. Έχουμε φτάσει στο σημείο να δημιουργούμε νόμους που να ταιριάζουν απλά στις ανάγκες μας. Μήπως ήρθε ο καιρός να ξαναβρούμε ένα δρόμο που με βάση το ηθικό και όχι τόσο το νόμιμο να μας κάνει να βρεθούμε στο περίφημο «κάπου» από αυτό το «πουθενά» που όλα τα προηγούμενα μας έφεραν;

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, που όλα είναι ασταθή και τίποτα δεν είναι σίγουρο, το τώρα μας φωνάζει να το στηρίξουμε. Δεν πρόκειται να συνεχίσει κανείς λαός να μας στηρίζει ανιδιοτελώς για το καλό και αγαθό μας πριν. Δεν μπορούμε λοιπόν πια να τρεφόμαστε από τα κόλλυβα του μνημοσύνου του ένδοξου παρελθόντος μας.

Κι όσο και αν ο τότε φιλελληνισμός του τότε ήταν από την Ελλάδα προς τους άλλους δίνοντας το μήνυμα του ξεσηκωμού για την ελευθερία, ο τωρινός και σημαντικότερος απευθύνεται προς εμάς. Δεν είναι πια το «πάμε να βοηθήσουμε» αλλά έχει γίνει «σταθείτε στα πόδια σας» και ίσως να είναι τελικά αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε. Να πάψουμε να ντρεπόμαστε για την κατάσταση που βρισκόμαστε και να πάρουμε την απόφαση, με τα υλικά και το σιρόπι μας, ως ένα να καταφέρουμε αυτό που πάντα εν τη ενώσει μας καταφέρναμε. Με ή χωρίς βοήθεια…

* Ο Ιωάννης Δέδες είναι αρχιτέκτονας μηχανικός και ερευνητής στον τομέα Ρυθμολογίας και Μορφολογίας του τμήματος αρχιτεκτόνων μηχανικών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.

Advertisements
This entry was posted in Συνεργασίες and tagged , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s