Για τον δικό μας Φραγκίσκο

Ο Φραγκίσκος Κάππος (φωτογραφία από το μπλογκ aiakosrex)

της Λίνας Μπόγρη-Πετρίτου*

Κάθε φορά που η Αίγινα χάνει ένα δικό της άνθρωπο, όλοι κάτι έχουμε να πούμε. Δεν θυμάμαι να πω πόσοι έχουν ευτυχίσει ν’ ακούσουνε… ζωντανοί ακόμα, τόσο καλά λόγια, για το έργο τους, για την πορεία τους μέσα σε τούτο το ταξίδι της ζωής. Σίγουρα τα πιο μεγάλα και τα πιο καλά, ακούγονται στους επικήδειους!

Για τον δικό μας Φραγκίσκο, από τη στιγμή της είδησης του θανάτου του, γράφτηκαν αμέσως πολλά. Δεν γνωρίζω, πόσα απ’ αυτά είχε ακούσει όσο ζούσε.

Γεγονός είναι ότι η τρυφερή του καρδιά και η ταπεινοσύνη που τον διέκρινε, τον έκαναν να νιώθει άβολα, σαν άκουγε «μεγάλα λόγια» για κείνον και το έργο του.

Ήθελα με τη σειρά μου να γράψω και γω κάτι για κείνον. Όμως από χτες το μόνο που κατάφερα, ήταν να περάσω την είδηση του χαμού του, στο διαδίκτυο, για να ενημερωθούν οι φίλοι. Ένα μέσον, που ανακάλυψε και ο ίδιος τον τελευταίο καιρό, και το χαιρόταν πολύ, καθώς επικοινωνούσε με όλους. Από ευχές σε ονομαστικές γιορτές και γενέθλια, μέχρι θέσεις και απόψεις σε θέματα που αφορούσαν το νησί που τον γέννησε και την πατρίδα μας γενικότερα.

Φραγκίσκος Κάππος, Βάρκα στο λιμάνι (της Αίγινας)

Η τελευταία φορά που μίλησε μπροστά σε κόσμο, ήταν το καλοκαίρι του 2011, στο Λαογραφικό, στην τιμητική εκδήλωση του εκλιπόντα ζωγράφου μας, Δημήτρη Χατζίνα. Ο λόγος του, γλυκός και τρυφερός, για τον συμπατριώτη καλλιτέχνη, που από πάντα θεωρούσε ανώτερό του, και δεν έπαυε να το λέει. Είπα να σταθώ, σε τούτη την πλευρά του χαρακτήρα, του δικού μας «Τζέκου» (το παιδικό… χαϊδευτικό του), και μέσα από τις στροφές του Γ. Δροσίνη προς τον Κ. Παλαμά, να θυμίσω σε όλους μας, πως κάπως έτσι αθόρυβα και ταπεινά, άφηνε να περνάει το δικό του έργο:

Συνοδοιπόροι ναι, μαζί κινήσαμε
στης Τέχνης το γλυκοξημέρωμα – όμως
με του καιρού το πέρασμα, χαράχτηκε
του καθενός μας χωριστός ο δρόμος:

[…] Εσύ στης δάφνης τ’ ακροκλώναρα άπλωσες
κι εγώ σε κάθε χόρτο και βοτάνι’
στεφάνι έχεις φορέσει από δαφνόφυλλα –
λίγο θυμάρι του βουνού μου φτάνει.

(Γ. Δροσίνης, Για σένα)      .

Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε μας Φραγκίσκο…

Εμείς θα σε θυμόμαστε, είμαι σίγουρη πως το ίδιο θα κάνεις και συ…

Γιατί δεν μπορεί, δεν γίνεται να σβήνουν όλα με μιας…

* Η Λίνα Μπόγρη-Πετρίτου ασχολείται συστηματικά με την Τοπική Ιστορία και την Λαογραφία της Αίγινας και αρθρογραφεί για τα θέματα αυτά στον τοπικό τύπο.

Advertisements
This entry was posted in Aegina First, Συνεργασίες and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Για τον δικό μας Φραγκίσκο

  1. Ο/Η Αθεράπευτα Αιγινολάτρης λέει:

    Η Αίγινα είναι σίγουρα πιο φτωχή με τον χαμό σου!!! Καλό σου ταξίδι, Τζέκο! Τυχεροί όσοι «συναντήσεις», θα’χουν για συντροφιά το χαμόγελό σου, τη γλύκα σου, το χιούμορ σου και την καλλιέργειά σου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s