Να αγανακτήσω ή να αφυπνισθώ;

Αίγινα - αγανακτησμένοι

Περιορισμένη ακόμη η αγανάκτηση στην Αίγινα

Στις δύσκολες ώρες που περνάει η χώρα μας –και άρα εμείς οι πολίτες της– η αγανάκτηση περισσεύει. Οι κατά κανόνα ειρηνικές συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα –και στην υπόλοιπη χώρα– που συγκεντρώνουν καθημερινά έναν κόσμο που βγαίνει ίσως για πρώτη φορά στους δρόμους να διαδηλώσει, είναι μόνο η κορυφή ενός αθέατου όγκου αγανάκτησης και οργής που περιμένει να αναδυθεί μέσα από τα σκοτεινά ύδατα του ναυαγίου του «ευρωπαϊκού μας ονείρου» και γενικότερα της μεταπολιτευτικής μας κοινωνίας. Η εκδήλωση αυτής της βαθειάς απογοήτευσης μέσα από τις συγκεντρώσεις και άλλες πρωτοβουλίες, όπως η Σπίθα ή οι διαμαρτυρίες πνευματικών ανθρώπων κ.ά., είναι κάτι το αυτονόητο και μάλιστα εξαιρετικά χρήσιμο, ως ένας προφανής δείκτης του μεγέθους της γενικότερης αποτυχίας που αντιπροσωπεύει η παρούσα κρίση καθώς και οι προσπάθειες για την διαχείρισή της.

Μπορεί αυτά να μην αφορούν ακόμη άμεσα την μικρή κοινωνία του νησιού μας, η οποία, παρά τις προσπάθειες, δεν φαίνεται διατεθειμένη να κινητοποιηθεί: μετά την εντυπωσιακή της αφή στην Αίγινα, η Σπίθα μοιάζει προς το παρόν να τρεμοσβήνει, ενώ οι συγκεντρώσεις του Αγίου Νικολάου ήταν ομολογουμένως άνευρες και με μικρή συμμετοχή. Θα γίνονται όμως όλο και πιο επίκαιρα όσο η κρίση θα συνεχίζεται, όσο η κατάσταση θα χειροτερεύει και οι κινητοποιήσεις μοιραία θα γίνονται μαζικότερες.

Συγκέντρωση αγανακτισμένων στα προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών

Η συγκέντρωση αγανακτισμένων στα προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών

Πέρα όμως από συμπτώματα μιας γενικότερης αποτυχίας, οι κινητοποιήσεις αυτές αποτελούν συνειδητές δράσεις με στόχο, θα ήλπιζε κανείς, την βελτίωση της κατάστασης. Διαμαρτυρία λοιπόν για τους διεφθαρμένους ή ανίκανους πολιτικούς, για τις άπληστες και ανεύθυνες τράπεζες, για τους σκληρούς και συμφεροντολόγους Γερμανούς, για την αναποτελεσματικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης: όλα αυτά καλά… Δεν συνοδεύονται όμως –δυστυχώς– από καμία διάθεση αυτοκριτικής, από καμία προσπάθεια να διερευνηθεί και το μέρος των ευθυνών που αντιστοιχεί στον καθένα από εμάς τους κατοίκους της χρεοκοπημένης αυτής χώρας. Και ευθύνες υπάρχουν πολλές για τον τρόπο που πολιτευθήκαμε –για τον τρόπο που συμπεριφερθήκαμε δηλαδή ως υπεύθυνοι πολίτες– τόσο κατά την άσκηση του «υπέρτατου δημοκρατικού αγαθού και δικαιώματoς» της ψήφου, όσο και στην αναγκαστική καθημερινή μας συνύπαρξη με αυτό που ονομάζουμε δημόσιο. Σε όλο αυτό το ευρύτατο φάσμα των συναλλαγών μας με το κράτος και την πολιτική, όπου δεν υπάρχει καταφανής συνδιαλλαγή, υπάρχει σίγουρα εγκληματική ανοχή, και άρα συνενοχή.

Και τώρα που βρισκόμαστε μπροστά στο βέβαιο ναυάγιο, αντί να ψάχνουμε δημιουργικούς τρόπους να επιβιώσουμε σαν κοινωνία, αναλωνόμαστε σε διαμαρτυρίες και καταγγελίες. Διαμαρτυρίες, όμως, εναντίον ποιων και με ποιες δυνατότητες ικανοποίησης των αιτημάτων μας; Μήπως λοιπόν αντί να γοητευόμαστε από φωνές αρεστές που σπεύδουν να αποδίδουν τις ευθύνες πάντοτε στους άλλους, θα έπρεπε να αγανακτούμε πρώτα απ’ όλα εναντίον των εαυτών μας; Να αγανακτούμε που σπεύσαμε να προεισπράξουμε το όραμα της ευρωπαϊκής ευημερίας αδιαφορώντας για τις συνέπειες; Μήπως θα έπρεπε επίσης να αναλογισθούμε και τις ευθύνες –ακόμη και την τυχόν ιδιοτέλεια– εκείνων που τώρα υποδαυλίζουν τα πάθη, εξαργυρώνοντας την αγωνία και την αγανάκτησή μας;

Ο πρύτανης Θεοδόσης Πελεγρίνης

Ο πρύτανης Θεοδόσης Πελεγρίνης ως ηθοποιός

Διάβασα πριν λίγες μέρες ένα καταλυτικό κείμενο του Τάκη Θεοδωρόπουλου, με αφορμή την εκδήλωση στα Προπύλαια που οργάνωσε η Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Αθηνών με βασικούς ομιλητές τον πρύτανη Θεοδόση Πελεγρίνη και τον επικεφαλής της Σπίθας Μίκη Θεοδωράκη (Τα Νέα, 2-6-11). Στον συγγραφέα του κειμένου θα μπορούσε εύκολα να αντιτάξει κανείς ότι αποσιωπεί την δική του –μικρότερη ή μεγαλύτερη– συνενοχή στo ναυάγιο, όπως άλλωστε και της εφημερίδας στην οποία αρθρογραφεί, και, πιθανώς, να είχε δίκιο. Αυτό όμως δεν αποδυναμώνει σε τίποτε την αιχμηρή κριτική του άρθρου του και τις αλήθειες τις οποίες εκθέτει. Το παραθέτω λοιπόν εδώ αυτούσιο, σαν ένα πρώτο εργαλείο προβληματισμού και αφύπνισης:

Τι δεν είπε ο κ. πρύτανης

Τάκης ΘεοδωρόπουλοςΠέμπτη 2 Ιουνίου 2011

Περίμενα µε μεγάλο ενδιαφέρον την οµιλία του πρύτανη κ. Θ. Πελεγρίνη στα Προπύλαια προχθές. Συµφωνώ κι εγώ µαζί του πως ήρθε η ώρα που η πανεπιστηµιακή κοινότητα, την οποία ο ίδιος επαίρεται ότι εκπροσωπεί, οφείλει να αναλάβει τον ρόλο της πνευµατικής αφρόκρεµας, να µιλήσει ειλικρινά και ανοιχτά.

Περίµενα να τον ακούσω να µιλάει για την κατάντια του πανεπιστηµίου, για την απαξίωση των σπουδών, για την υποβάθµιση της ακαδηµαϊκής λειτουργίας. Περίµενα να τον ακούσω να οµολογεί πως το µπάχαλο, πολύ πριν αρχίσει να τρέχει ελεύθερο στους δρόµους, κυκλοφορούσε ελεύθερο εντός των τειχών του πανεπιστηµιακού ασύλου. Περίµενα να τον ακούσω να διαµαρτύρεται για τους εντοιχισµένους συναδέλφους του, για τις συναλλαγές του διδακτικού προσωπικού µε τους φοιτητοπατέρες, για τις χαµένες ώρες διδασκαλίας, για το αίσχος των συγγραµµάτων, για την αθλιότητα του συστήµατος εισαγωγής στο πανεπιστήµιο, για τα διπλώµατα που µοιράζονται, όπως θα µοιράζονται οι υποτιµηµένες δραχµές αν, ο µη γένοιτο, τις ξαναπιάσουµε ποτέ στα χέρια µας.

Περίµενα να τον ακούσω να ζητάει συγγνώµη. Μια συγγνώµη που θα οµολογούσε την αποτυχία του. Μια αποστροφή, ένα νεύµα µετανοίας για το πανεπιστήµιο, το ίδρυµα στο οποίο πρυτανεύει, και τον τρόπο µε τον οποίο κι αυτό συµµετέχει στη σηµερινή µας πτώχευση.

Περίµενα να τον ακούσω να λέει πως πριν πτωχεύσουµε οικονοµικά είχαµε πτωχεύσει κοινωνικά, ακριβώς επειδή το πανεπιστήµιο δεν ανταποκρινόταν στον ρόλο του. Περίµενα να τον ακούσω να οµολογεί πως η πρώτη µεγάλη ήττα της σηµερινής πανωλεθρίας υπήρξε η ήττα του εκπαιδευτικού µας συστήµατος.

Περίµενα να τον ακούσω να υπόσχεται πως θα κάνει ό,τι µπορεί από δω και πέρα για να επανορθώσει τις ζηµιές, γιατί ξέρει, ή τουλάχιστον οφείλει να ξέρει, πως αν θέλουµε να δώσουµε στο φάντασµα της ανάπτυξης σάρκα και οστά, αυτό µόνον αν αρχίσουµε από µια επανάσταση στο εκπαιδευτικό µας σύστηµα µπορούµε να το καταφέρουµε.

Τα περίµενα όλα αυτά γιατί είχα λησμονήσει πως ο κ. πρύτανης, εκτός από καθηγητής είναι και σεµνός εργάτης της τέχνης του θεάτρου. Κοινώς έχει τον τρόπο, και τα εκφραστικά µέσα, να υποδύεται ρόλους, πότε τον Θαλή, πότε τον Σοπενχάουερ και πότε τον «Αγανακτισµένο». Και όταν ένας ταλαντούχος υποκριτής βρεθεί µπροστά σε τόσο συγκεντρωµένο πλήθος δύσκολα µπορεί να ξεφύγει από τον πειρασµό να το διασκεδάσει. Χρειάζεται µεγάλο υποκριτικό ταλέντο για να φωνάζεις πως ζεις σε καθεστώς ανελευθερίας όταν µιλάς δηµόσια, στο κέντρο της πρωτεύουσας, χωρίς κανείς να σε εµποδίζει να λες ό, τι σου κατέβει να πεις.

Από τον κ. Θεοδωράκη αντιθέτως δεν περίµενα τίποτε. Ως εκ τούτου µπορώ να πω ότι ήταν απολύτως ικανοποιητικός στον ρόλο του εαυτού του.

Advertisements
This entry was posted in Aegina First and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

9 Responses to Να αγανακτήσω ή να αφυπνισθώ;

  1. Ο/Η ακατανόμαστος λέει:

    τρομερό το κείμενο του Θεοδωρόπουλου! Και έχει τόσο δίκιο…. Θα μας σώσει ο πρύτανης!!! Καθόλου διαπλεκόμενος…

  2. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Δυστυχώς, δυστυχώς, τέτοια κατάντια πανεπιστημίων δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο και αυτό είναι καθρέφτης της ελληνικής χρεοκοπίας και κακοδαιμονίας. Ποιός τολμά να πει ότι θα αλλάξει την απαράδεκτη κατάσταση στα πανεπιστήμια; Αυτοί λοιπόν διέλυσαν αλλά που τώρα δεν τολμούν να αγγίξουν τα πανεπιστήμια, θα αλλάξουν τη χώρα; Αχ, πόσο αφελείς είμαστε…

  3. Ο/Η Ο σέρφερ του διαδικτύου λέει:

    Οι πιο ψύχραιμοι, αν μπορεί κανείς να διατηρεί ψυχραιμία και νησφαλιότητα στις ημέρες μας, πασχίζουν να διαβλέψουν τι επιφυλάσσει το ζοφερό μέλλον για τον καθένα ξεχωριστά και όλους μαζί. Οι φωνές, που χαρακτηρίζετε αρεστές, μπορεί να μην πρυτανεύουν την απόλυτη λογική, αλλά εκφράζουν τη μέση γνώμη ενός λογικού Έλληνα (όπου ο όρος λογικός ταυτίζεται με τον όρο έλλογος). Κι αν κάποιοι σαν κι εσάς επαναστατούν με τους παράλογους του Συντάγματος, αν κάποιοι βλέπουν το φαινόμενο σαν μια μαζική εκδήλωση, που -ως εκ τούτου- έχει και τη διάσταση της υστερίας, κάποιοι άλλοι μπορεί και να βρίσκονται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης επειδή το αδιέξοδο, στο οποίο έχει οδηγηθεί η Ελλάδα, περνάει πλέον από την τσέπη και το στομάχι τους. Εκεί στο Σύνταγμα παίζεται το σενάριο της απενοχοποίησης των μεγαλύτερων, που συναντιέται με την απελπισία των νέων. Και η λογική λέει πως τώρα πια δεν υπάρχει επιστροφή… Καλό αγωνα!

  4. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Η νευρική κρίση είναι κακός σύμβουλος.

  5. Ο/Η ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ ΑΙΓΙΝΗΤΗΣ λέει:

    Αγανακτώ… αγανακτώ… αγανακτώ…………………………………………………………………………….
    Ναι και το δηλώνω επίσημα. Και μετά; Ποιος θα μου πει για το μετά;
    Εγώ να μη σταματήσω να αγανακτώ όπως και όλοι μας, αλλά ποιος θα μου πει σίγουρα ότι μπορώ να μη δεχτώ να πληρώνω π.χ. τις αυξήσεις στη ΔΕΗ και θα έχω όμως ρεύμα. Δεν θα πληρώνω τις δόσεις από δάνεια σε τράπεζες, δεν θα πληρώσω επιπλέον εφορία, δεν θα πληρώσω από τα παραπάνω τίποτα, τίποτα, τίποτα…
    Και μετά τι; Να φύγουν όλοι, να πέσει η Κυβέρνηση, να έρθουν άλλοι, καινούριοι…
    Και μετά τί; Ποιος μπορεί να κάνει τα αδύνατα, δυνατά; Ποιος θα σηκώσει εκείνο το μαγικό ραβδί που θα σβήσει όλες εκείνες τις «αμαρτίες» τόσων χρόνων, όλων των κυβερνώντων μας;

  6. Ο/Η Λίνα Μπόγρη-Πετρίτου λέει:

    Ό,τι και να πω δεν θα προσθέσω τίποτα περισσότερο σε όσα μας προβληματίζουν όλον αυτό τον καιρό και μας έχουν φέρει σε αδιέξοδα που δεν είχαμε ποτέ μας φανταστεί. Σίγουρα η γενιά, η πιο πίσω από μας, πέρασε άσχημα μέσα από πόλεμο, κατοχή και φτώχεια… Το τωρινό «κακό» όμως, αυτό που εμείς πρέπει να αντιμετωπίσουμε, συνοδεύεται δυστυχώς από ανοίγματα οικονομικά καθαρά δικά μας, που λέγονται δάνεια επιχειρηματικά, καταναλωτικά, στεγαστικά… Και όλα αυτά βέβαια, δεν θα μας τα χαρίσει καμιά Τράπεζα. Και πώς να μαζευτούνε τόσα χρήματα, όταν η αγορά δεν κινείται… Στον Άτταλο τον Γ΄, θεατρικό έργο του Κ. Βάρναλη, ο χορός των ρέμπελων (αν θυμάμαι καλά και αν και τα λόγια είναι όλα σωστά, στη θύμησή μου) λέει ένα τετράστιχο, που τον τελευταίο καιρό, μόλις ξεφυλλίσω εφημερίδα ή ανοίξω τηλεόραση, έρχεται και ξανάρχεται στο νου μου:
    «Ποιος θα μας σώσει; Ανατολή ή Δύση; Ποιος Έλληνας ή βάρβαρος θεός;
    Μπροστά καινούριος κόσμος θα βαδίσει, όταν πεθάνει κάποτε ο παλιός».

  7. Ο/Η Ανώνυμος φίλος λέει:

    «Σε όλο αυτό το ευρύτατο φάσμα των συναλλαγών μας με το κράτος και την πολιτική, όπου δεν υπάρχει καταφανής συνδιαλλαγή, υπάρχει σίγουρα εγκληματική ανοχή, και άρα συνενοχή». Αυτά – πολύ σωστά- επισημαίνει η ανάρτηση.
    Πλην όμως, ας είμαστε λίγο επιεικείς. Αυτοί που φώναζαν, εδώ και χρόνια, για την κατά κρημνού πορεία που ακολουθούσαμε όχι μόνο ήσαν λίγοι αλλά αντιμετώπιζαν άγριο και βρώμικο πόλεμο. Όντας ένας απ’ αυτή τη «θλιβερή» μειοψηφία, τι να πώ για τους απλούς ανθρώπους που τους έταξαν τον ουρανό με τ’ άστρα και μετά ερχόμαστε εμείς (ποιοί είμαστε;) και τα λέγαμε όλα μαύρα; Ε, μάλλον με το δίκιο τους δεν μας πίστευαν…

  8. Παράθεμα: Να αγανακτήσω ή να αφυπνισθώ; | Γονείς σε Δράση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s