Η τριβή της καθημερινότητας

aegina-town-hall

του Νίκου Μαρίνου*

Δεν υπάρχει πρόγραμμα δημοτικής παράταξης που να κατεβαίνει σε δημοτικές εκλογές και να μην αναφέρεται στα προβλήματα της καθημερινότητας και την αντιμετώπιση τους. Μόλις όμως αναληφθεί η διοίκηση και αναλάβουν οι υπεύθυνοι αρχίζει ο Γολγοθάς. Λακκούβες, δημοτικός φωτισμός, σκουπίδια, βλάβες στην ύδρευση, διευθετήσεις οδών, μπαζώματα, είναι μερικά από τα καθημερινά σημεία τριβής μεταξύ των κατοίκων και του Δήμου. Σε αρκετές από τις περιπτώσεις επαληθεύεται το ρητό: «το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ, ασθενής», δηλαδή ο δήμος θέλει να βοηθήσει –αλίμονο αν δεν ήθελε– αλλά τα μέσα που διαθέτει και παλαιωμένα είναι και λίγα. Το πράγμα βέβαια γίνεται ακόμα δυσκολότερο όταν δεν υπάρχουν και λεφτά.

Αίγινα - ΚάδοιΤα προβλήματα συσσωρεύονται με τα χρόνια και η αντιμετώπιση τους, όσο περνά ο καιρός, δυσκολότερη. Εδώ θα ήθελα να διαχωρίσω την ευθύνη του πολίτη από τον δήμο, ειδικά και μόνο στο θέμα των σκουπιδιών. Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για το θέαμα των ξεχειλισμένων κάδων, των πεταμένων κλαδεμάτων, στρωμάτων και πάσης φύσεως σκουπιδιών είναι αποκλειστικά δικό μας. Δεν είναι δυνατόν με προγράμματα ανακύκλωσης και με μηχανήματα που σπάνε τα κλαδέματα και ογκώδη αντικείμενα, να γίνεται όλος αυτός ο χαμός δίπλα στους κάδους. Μεταξύ Δήμου και πολίτη πρέπει να υπάρχει συνεννόηση, αλληλοκατανόηση και πολλές φορές, υπομονή. Πρέπει να σταματήσει το πινγκ-πονγκ που παίζεται εκατέρωθεν.

Βεζούβιος - ΧεζούβιοςΌσον αφορά τα υπόλοιπα στα οποία αναφέρθηκα ονομαστικά προηγουμένως, η ευθύνη –δυστυχώς– είναι καθαρά της εκάστοτε δημοτικής αρχής και των υποδομών που διαθέτει ή και αναπτύσσει. Δικαιολογίες όπως, «δεν βρήκαμε προσωπικό, χρωστάμε, δεν έχουμε μηχανήματα κ.λπ.». δυστυχώς δεν γίνονται πλέον κατανοητές από τον κόσμο, ούτε υπάρχει περίοδος χάριτος. Ο πελάτης-δημότης λέει: «πληρώνω και θέλω απλές και ανταποδοτικές υπηρεσίες» και ο εισπράττων-δήμος λέει: «Δε βγαίνω μάνα μου… τι να κάνω;».

Και βέβαια, τώρα, στη μνημονιακή πατρίδα μας, έχει αρχίσει να ακούγεται φυσιολογικά και οικουμενικά το «δε βγαίνω» αλλά όλοι πρέπει να βάλουμε ένα χεράκι, ο καθένας χωριστά, για να βγούμε απέναντι.

Ο Νίκος Μαρίνος είναι πληροφορικός, υπάλληλος της ΔΕΗ Αίγινας, και πρώην πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Κυψέλης.

Advertisements
This entry was posted in Aegina First, Συνεργασίες and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Η τριβή της καθημερινότητας

  1. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Πολύ επίκαιρο αλλά και πολύ δύσκολο το θέμα. Περιορίζομαι σε δύο επισημάνσεις:
    1) Έχετε δει ποτέ παρ’ αξίαν νεόπλουτους να μην είναι αντικοινωνικοί;
    2) Γνωρίζετε ότι στην Ελλάδα, που με αγώνες κατακτάμε τα δικαιώματά μας, αν δεν θέλει ο δημόσιος (και δημοτικός) υπάλληλος να δουλέψει, δεν υπάρχει τρόπος καταναγκασμού του; Πολύ περισσότερο όταν είναι ψηφοφόρος;

    • Ο/Η Νίκος Μαρίνος λέει:

      1. Δεν καταλαβαίνω τι εννοείται.
      2. Ο Δ.Υ. όπως και στον ιδιωτικό τομέα, εξαρτάται απο τον προϊστάμενο του. Υπάρχουν κανόνες και κανονισμοί επιβολής πειθαρχικού ελέγχου και στο Δημόσιο. Το πρόβλημα ξεκινά όταν υπάλληλος και προϊστάμενος έχουν στήσει το ‘μαγαζακι’ τους. Τότε ναι.. δεν μπορεί να γίνει τίποτα.

  2. Ο/Η αναποδιασμένος λέει:

    Δηλαδή κ. Μαρίνο τι προτίνετε?Να βγούμε με τις σκούπες στους δρόμους επειδή ο Δήμος δεν έχει λεφτά?Γίνονται αυτά τα πράγματα???Ας τους απολύσει λοιπόν τους άχρηστους υπαλλήλους του,να εξοικονομήσει…..

  3. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Ας γίνει πιο λιανά λοιπόν, καλώς άνοιξε ο πρώτος το διάλογο, αφού ο κ. Μαρίνος (νομίζω) δεν καταλαβαίνει: Υπάρχουν «προϊστάμενοι» υπάλληλοι στο Δήμο της Αίγινας; Υπάρχουν «προϊστάμενοι» γενικώς στην Ελλάδα; Ας ανοίξει το Aeginafirst συζήτηση για το θέμα!
    Ας το περιορίσουμε όμως στην Αίγινα. Ο κ. Μαρίνος πήρε μια γεύση εξουσίας. Δεν γνωρίζει ότι υπάλληλοι και προϊστάμενοι (που δεν υπάρχουν) έχουν στήσει το μαγαζάκι τους (όπως και σε όλη την Ελλάδα) εδώ και πολλά χρόνια; Δεν γνωρίζει ότι το μαγαζάκι το έστηναν στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ και στην Αίγινα ο Γκότσης;
    Ας έρθουμε όμως στο «δια ταύτα»: Ο κ. Μαρίνος αναρωτιέται «τι εννοείται». Εννοεί «τι εννοείτε». Ας μας πει λοιπόν, αν γνωρίζει: Ο δήμαρχος ή κάποιος αρμόδιος του Δήμου, βλέπει κάποιον υπάλληλο να πίνει ούζα εν ώρα υπηρεσίας ή του λέει να κάνει μ ια δουλειά και εκείνος «τον γράφει». Ποιοί κανόνες και κανονισμοί υπάρχουν; Εγώ υποστηρίζω ότι -στην πράξη- δεν υπάρχουν! Είναι μια «κατάκτηση»! Ιδού στάδιον δόξης -ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ- λαμπρόν!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s