To νομικό πλαίσιο των ιστολογίων

Σύλληψη μπλόγκερ

του Γεωργίου Δ. Τσατήρη*

Ι. Εισαγωγή

Η εμφάνιση του κυβερνοχώρου, με ότι αυτό σημαίνει τεχνικά και κοινωνικά, έχει επιφέρει σημαντικές επιπτώσεις στο δίκαιο και στην απονομή της δικαιοσύνης. Το διαδίκτυο (internet), οι ιστότοποι και οι ιστοσελίδες (sites, portals), τα ιστολόγια (blogs), οι μηχανές αναζήτησης, οι πάροχοι ηλεκτρονικών υπηρεσιών διαδικτύου, είτε ως ιδιοκτήτες των διακομιστών (servers), ήτοι πάροχοι πρόσβασης στο διαδίκτυο, είτε ως προμηθευτές υπηρεσιών, ήτοι φιλοξενίας ιστότοπων ή ιστολογίου, έχουν δημιουργήσει μία νέα «νομική γλώσσα», που δεν δημιουργεί απλά μία νέα ειδικότητα του δικαίου, αλλά κατά τη γνώμη μου βλέπει (θεωρεί) το δίκαιο με άλλη οπτική γωνία από την παραδοσιακή μέχρι σήμερα θεωρία αυτού. Με την έννοια αυτή η νομική διαχείριση θεμάτων, όπως αυτό που πραγματεύεται το παρόν σημείωμα ενέχει ύπαρξη κενών, δυσερμήνευτων εννοιών, και αδυναμίας ασφαλών ορισμών. Πρόκειται για μία περιήγηση, που δεν διέπεται από την ασφάλεια δικαίου την οποία οι νομικοί και τα δικαστήρια έχουν συνηθίσει και έχουν την υποχρέωση να αποδίδουν, είτε ως νομικές συμβουλές, είτε ως δικαστικές αποφάσεις. Το δίκαιο του κυβερνοχώρου και του διαδικτύου είναι ένα νέο υπό εξέλιξη δίκαιο, που κατά τη γνώμη μου, σε πολλές περιπτώσεις, οδηγεί το παραδοσιακό δίκαιο στα όριά του και αναδεικνύει εγγενείς αδυναμίες, που πάντα υπήρχαν, αλλά καλύπτονταν από εκλογικευμένες θεωρίες. Το δίκαιο πολλές φορές στην αναζήτηση αυτή φαίνεται «γυμνό» και κυρίως αμήχανο. Έννοιες όπως δικαιώματα και υποχρεώσεις, ευθύνη, πρόθεση, δόλος, ατομικές και συλλογικές ελευθερίες, ιδιωτική σφαίρα, απόρρητο και εμπιστευτικότητα πληροφοριών, επικοινωνίες, δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, τύπος, ειδήσεις και αξιολογικές κρίσεις, προσβολή προσωπικότητας, κατάχρηση εξουσίας κ.λπ. αποτελούν μερικές από τις παραδοσιακές νομικές έννοιες που τίθενται σε επανεξέταση και επαναπροσδιορισμό.

ΙΙ. Νομοθεσία που αφορά στα ιστολόγια

Α. Εσωτερικό Δίκαιο

  • Ελευθερία έκφρασης άρθρο 14 παρ. 1 Συντάγματος (Σ.) «Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του κράτους».
  • Δικαίωμα στην πληροφόρηση, που είναι κατοχυρωμένο στο άρθρο 14 παρ. 2 του Συντάγματος και κατά συνέπεια το μη επιτρεπτό της λογοκρισίας ή της δημιουργίας εμποδίων στην ενημέρωση. «Ο τύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται».
  • Η ελεύθερη επικοινωνία των Ελλήνων πολιτών, η ελεύθερη ανταπόκριση και το απόρρητο των επιστολών τους κατοχυρώνεται στο άρθρο 19 παρ. 1, ενώ η άρση του απορρήτου, που είναι κατ’ αρχήν απαραβίαστο και επιτρέπεται μόνο στις περιπτώσεις, που προβλέπει ο εξουσιοδοτικός από το Σύνταγμα νόμος ήτοι ο Ν. 2225/1994.
  • Δικαίωμα στην πληροφόρηση, που κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα  άρθρο 5Α παρ. 1 και το δικαίωμα συμμετοχής στην κοινωνία της πληροφορίας άρθρο 5Α παρ. 2 που περιορίζονται από το άρθρο 9Α του Συντάγματος περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων, όπως ο Ν. 2472/1997 την εξειδικεύει.

Β. Υπερνομοθετικές διατάξεις αυξημένης τυπικής ισχύος δηλαδή κυρώσεις με νόμο διεθνών συνθηκών και συμβάσεων.

  • Ελευθερία έκφρασης άρθρο 10 παρ. 1 και 2 Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και όπως έχει εξειδικευτεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ).
  • Διεθνές Σύμφωνο για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα που κυρώθηκε με το Ν. 2462/1997 και ο οποίος στο άρθρο 19 παρ. 2 αναφέρεται στο δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης, που κατοχυρώνει την ελευθερία αναζήτησης, λήψης και μετάδοσης απόψεων και πληροφοριών, ανεξαρτήτως συνόρων, προφορικά, γραπτά και σε κάθε μορφής έντυπο.
  • Οικουμενική διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα που στο άρθρο 19 προβλέπει ότι καθένας έχει δικαίωμα ελευθερίας γνώμης και έκφρασης, να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει ιδέες και πληροφορίες με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης και από όλον τον κόσμο και να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες και απόψεις του.

ΙΙΙ. Πεδία έντασης μεταξύ λειτουργίας ιστολογίων και υφισταμένου νομικού πλαισίου.

  •  Πεδίο έντασης μεταξύ της ελευθερίας έκφρασης του κατόχου του ιστολογίου ή του σχολιαστή (ανώνυμου ή επώνυμου) και της προσωπικότητας του ατόμου που σχολιάζεται από την ανάρτηση ή το σχόλιο.
  • Η διαμόρφωση γνώμης προϋποθέτει πλήρη γνώση από όλες τις δυνατές πηγές, χωρίς λογοκρισία, ιδιαίτερα από το κράτος ή από την μονοπώληση της πληροφορίας ή της γνώσης με οποιονδήποτε τρόπο.
  • Η διάδοση γνήσιων πραγματικών περιστατικών που αποδεικνύονται, κατ’ αντίθεση με τις αξιολογικές κρίσεις που ενέχουν έντονα υποκειμενικά στοιχεία, και απομακρύνουν το πραγματικό γεγονός από τη δυνατότητα ευχερούς απόδειξης.
  • Διατάξεις του Ποινικού Κώδικα που προβλέπουν και τιμωρούν τα εγκλήματα που προσβάλουν την προσωπικότητα και την τιμή του ανθρώπου.
  • Η ελευθερία έκφρασης που αναγνωρίζεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση του Ανθρώπου μπορεί να περιέχει και θέματα που θίγουν,  σοκάρουν ή και αναστατώνουν το κράτος ή και τους πολίτες.
  • Ο έλεγχος του διαχειριστή του ιστολογίου με τη δυνατότητα αφαίρεσης βλαπτικών σχολίων, η αποτελεσματικότητα αυτής της δυνατότητας και τα όρια μεταξύ της ελευθερίας έκφρασης και της προστασίας των θιγομένων.
  • Η εξύβριση και η συκοφαντική δυσφήμιση, όπως ορίζονται από τον Ποινικό Κώδικα, αποτελούν θεμιτούς περιορισμούς στην ελευθερία έκφρασης. Στην περίπτωση πολιτικών και γενικότερα δημοσίων προσώπων κρατεί η άποψη ότι τα όρια κριτικής των προσώπων αυτών είναι ευρύτερα ενός απλού πολίτη και ο νόμος «ανέχεται» χαρακτηρισμούς και προσωπικές αποκαλύψεις που δεν είναι ανεκτές για απλούς πολίτες. Ό Άρειος Πάγος (167/2000) κάνει δεκτή οξεία κριτική σε δημόσια πρόσωπα μέχρι και στα όρια της απλής δυσφήμισης (ανάλογα με την περίπτωση) μη δεχόμενος όμως τη συκοφαντική δυσφήμιση ή την εξύβριση.
  • Υλικό παιδοφιλίας, πορνογραφίας, βίαιων σκηνών, κακοποιήσεις κ.λπ. αποτελούν συνταγματικά θεμιτό περιορισμό της ελευθερίας έκφρασης και γνώμης, καθόσον στην στάθμιση προστασίας συμφερόντων και δικαιωμάτων επικρατεί η άποψη της ανάγκης προστασίας της νεότητας.
  • Η άρση του απορρήτου των επικοινωνιών αποτελεί σήμερα έντονο πεδίο αντιπαράθεσης για την λειτουργία των ιστολογίων, με δεδομένο το ότι η άρση αυτή σύμφωνα με το νόμο, που τη διέπει, προβλέπεται περιοριστικά και για συγκεκριμένα αδικήματα (ιδιαίτερα σοβαρά εγκλήματα λόγω ασφάλειας) και όχι για όλα. Η προστασία της ιδιωτικότητας σύμφωνα με το άρθρο 9Α του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο καθένας έχει δικαίωμα προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων, όπως ο νόμος ορίζει, (Ν. 2472/1997), ενώ αρμόδια για την προστασία αυτή είναι η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Στο πεδίο έντασης που αναδεικνύεται από την επεξεργασία προσωπικών πληροφοριών και δεδομένων στο διαδίκτυο και στα ιστολόγια, η Αρχή Προστασίας έχει κρίνει ότι επιτρέπεται η επεξεργασία αυτή μόνο όταν το υποκείμενο των δεδομένων θα έχει δώσει τη συγκατάθεσή του, είτε πρόκειται για απλά είτε για ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα αντίστοιχα.
  • Οι συγκρούσεις και τα σημεία έντασης που εμφανίζονται στη χρήση του διαδικτύου και την εξάπλωση των ιστολογίων σταθμίζονται και αίρονται ή επιλύονται με την θεωρητική δογματική νομική αρχή της αναλογικότητας κατά την έννοια της στάθμισης των εκατέρωθεν δικαιωμάτων και συμφερόντων με σκοπό την απονομή δίκαιης κρίσης, γεγονός που τίθεται αξιωματικά μεν από τον νομοθέτη αλλά διανεμητικά από το δικαστή και τη νομολογία.
  • Με την ισχύουσα αντίληψη ελευθερία της έκφρασης και τη νομική της κατοχύρωση είναι διάχυτη η άποψη στην πολιτική και στη νομική επιστήμη ότι οι περιορισμοί στα ιστολόγια συνιστούν περιορισμούς στην ίδια τη δημοκρατία και στη διάδοση των δημοκρατικών ιδεών.
  • Η ανωνυμία ή ψευδωνυμία αποτελεί πτυχή της ελεύθερης έκφρασης και προστατεύεται κατά την έννοια της προστασίας της ελεύθερης έκφρασης. Επειδή όμως ο κίνδυνος διευκόλυνσης της εγκληματικότητας ελλοχεύει είναι απαραίτητη μεθοδολογικά η στάθμιση του δικαιώματος στην ανωνυμία (προστασία ιδιωτικότητας, κοινωνικής περιθωριοποίησης κ.λπ.) και στην προστασία τιμής, υπόληψης, δυσφήμισης των θιγομένων.

ΙV. Πρόσφατη Νομολογία

Τα δικαστήρια δεν έχουν ασχοληθεί με πολλές υποθέσεις με αφορμή τη λειτουργία των ιστολογίων. Οι περιπτώσεις που έχουν κριθεί, (όχι όμως αμετάκλητα δηλαδή στον Άρειο Πάγο), αφορούν ζητήματα προσβολής της προσωπικότητας με απλή ή συκοφαντική δυσφήμιση από αναρτήσεις και σχόλια σε ιστολόγιο. Το ζήτημα που καλούνται τα πρωτοβάθμια δικαστήρια να κρίνουν είναι:

  1. αν εν προκειμένω εφαρμόζονται οι διατάξεις περί τύπου και ποιά τα όρια της ελευθερίας έκφρασης στα ιστολόγια,
  2. αν μπορεί να διαταχθεί από το δικαστήριο η άρση του απορρήτου για την εξεύρεση του διαχειριστή του ιστολογίου και πιθανόν και των σχολιαστών που δυσφημούν και
  3. ποιό είναι το νόμιμο περιεχόμενο των αναρτήσεων – σχολίων και ποιά τα ακραία όρια νομιμότητας αυτού, μολονότι το τελευταίο αυτό ζήτημα από τις μέχρι σήμερα αποφάσεις δεν θίγεται άμεσα αλλά παρεμπιπτόντως.

Η κρατούσα τάση της νομολογίας, που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι έχει επηρεαστεί από την εξαιρετική προσπάθεια και τις επιστημονικές απόψεις του συναδέλφου Βασίλη Σωτηρόπουλου (βλέπε elawyer.blogspot.com), είναι περιληπτικά οι εξής :

Οι διατάξεις περί τύπου δεν εφαρμόζονται σε αναρτήσεις και σχόλια των ιστολογίων. Η θέση αυτή δικαιολογείται από τη διαπίστωση της διαφορετικής φύσης του μέσου στο οποίο γράφεται – αναρτάται το επίδικο κείμενο. Τούτο δε γιατί ένα παραδοσιακό έντυπο, εφημερίδα, περιοδικό κ.λπ. αλλά και ο δικτυακός τόπος (site), που λειτουργεί δημοσιογραφικά έχει διαφορετική φύση από τα ιστολόγια. Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει επιχειρηματική διάρθρωση, ιεραρχική δομή οργάνωσης, προορισμός του μέσου να διαδώσει μαζικά το περιεχόμενο και τις ιδέες του κειμένου και να ενημερώσει ένα ευρύτερα κοινό. Σκοπός όμως των ιστολογίων δεν είναι η παραπάνω διάδοση πληροφοριών αλλά η ανταλλαγή απόψεων, ιδεών και σκέψεων μέσω ενός διαδραστικού ηλεκτρονικού μέσου, που συνήθως ανήκει σ’ ένα άτομο ή σε μια μικρή ομάδα ατόμων χωρίς επιχειρηματική και ιεραρχική οργάνωση. Ο στόχος είναι βέβαια να διαδοθεί το κείμενο σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό ατόμων, αλλά η διάδοση δεν είναι αυτοσκοπός, ενώ στην περίπτωση των δημοσιογραφικών εντύπων (εφημερίδων, sites, καναλιών) η κατά προορισμό χρήση αυτών είναι η διάδοση της πληροφορίας και του κειμένου. Επίσης κρίθηκε ότι δεν ταιριάζουν στα ιστολόγια οι έννομες συνέπειες του νόμου περί τύπου, που είναι πολύ υψηλές αποζημιώσεις και ότι θα ήταν άδικο σε αντίθετη περίπτωση ένας πολίτης να επωμισθεί αποζημιώσεις ενώ σκοπός του νόμου είναι να τις επωμισθεί ο εκδότης δημοσιογραφικής επιχείρησης με δομή και ιεραρχία.

  • Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι η αποκάλυψη συκοφαντικής ανάρτησης ή σχολίου παραμένει ατιμώρητη από το δίκαιο. Απλά θα κριθεί με τις κοινές διατάξεις του δικαίου, που προβλέπουν ηπιότερες αποζημιώσεις από το νόμο περί τύπου.
  • Το δικαστήριο έχει επίσης κρίνει ότι ο διαχειριστής του ιστολογίου δεν έχει γενικά τη δυνατότητα να επιλέγει τους σχολιαστές εκ των προτέρων, καθόσον ο κανόνας και η ουσία των ιστολογίων είναι η απόλυτα ελεύθερη πρόσβαση σ’ αυτά. Επίσης η προληπτική επιλογή θα μπορούσε να αναιρέσει την παραπάνω ουσία των ιστολογίων και να οδηγήσει σε λογοκρισία. Αλλά ακόμα και αν ελέγξει την προσβασιμότητα, ο διαχειριστής δεν μπορεί να ελέγξει ούτε την αλήθεια των σχολίων των χρηστών του, ούτε και την αληθινή τους ηλεκτρονική διεύθυνση και τα προσωπικά του δεδομένα, αφού η ανωνυμία ή ψευδωνυμία του χρήστη καθιστά πολύ δύσκολη την εξεύρεση της αληθινής ταυτότητας του, που ανάλογα με τις ηλεκτρονικές του γνώσεις μπορεί να γίνεται «αόρατος».
  • Με βάση τις παραπάνω σκέψεις αλλά και την ισχύουσα νομοθεσία (βλέπε παραπάνω νομικό πλαίσιο) περί απολύτου ελευθερίας έκφρασης στα ιστολόγια, η άρση του απορρήτου για την εξεύρεση του διαχειριστή και των σχολιαστών κάποιου ιστολογίου είναι νομικά δύσκολο να γίνει αποδεκτή από τα δικαστήρια. Εκτός από τις Γνωμοδοτήσεις των Εισαγγελέων του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σανιδά και Ιωάννη Τέντε που έχουν εκφραστεί υπέρ της άρσης του απορρήτου, φαίνεται να επικρατεί η άποψη ότι η ελευθερία της έκφρασης, όπως εφαρμόζεται μέσα από τα ιστολόγια στην απόλυτη μορφή της, είναι αγαθό που χρήζει μεγαλύτερης προστασίας από την άρση του απορρήτου. Την άποψη αυτή υποστηρίζει η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ). Κατά την έννοια αυτή στην άρση του απορρήτου δεν φαίνεται να συγκαταλέγονται αδικήματα όπως η εξύβριση και η δυσφήμιση μέσω των ιστολογίων.
  • Το εύλογο ερώτημα των ορίων αυτής της ελευθερίας βρίσκεται στον ίδιο το νόμο για σοβαρότερα εγκλήματα όπως αυτά της πορνογραφίας, παιδοφιλίας, κακοποιήσεων κ.λπ., αφού και ο νόμος περί προστασίας προσωπικών δεδομένων (Ν. 2225/1999 και 3115/2003) δεν επιτρέπει την άρση απορρήτου για τα αδικήματα του άρθρου 361 Ποινικού Κώδικα (εξύβριση). Έτσι λοιπόν διεύρυνση των ορίων άρσης του απορρήτου μόνο νομοθετικά μπορεί να γίνει και αυτό με την επιφύλαξη των συνταγματικών διατάξεων που παραπάνω αναφέρθηκαν (βλέπε νομικό πλαίσιο).

V. Κώδικας δεοντολογίας ιστολογίων

Oι σκέψεις που αναπτύχθηκαν στον πρόλογο του παρόντος σημειώματος και τα ισχύοντα στη νομοθεσία και νομολογία για τα ιστολόγια, συναντούν μία ενδιαφέρουσα τάση του δικαίου, που αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα σε νέους κλάδους, που αφορούν και ρυθμίζουν περιοχές κοινωνικής έντασης, όπως είναι το καταναλωτικό δίκαιο ή το εργατικό δίκαιο σε περιόδους κρίσης. Πρόκειται για το λεγόμενο ήπιο δίκαιο (soft law) ή συμβατικό δίκαιο ή αυτορρύθμιση, που δεν βασίζεται στο νομικό καταναγκασμό, που έχει η έκδοση ενός, παραδοσιακού νόμου από τη Βουλή και με βάση το Σύνταγμα, αλλά που έχει σαν βάση κανόνες κοινά αποδεκτούς από μία μικρότερη ή ευρύτερη κοινότητα ή κοινωνία ατόμων, που με τον τρόπο αυτό αποδέχονται να ρυθμίζονται οι σχέσεις τους από ένα πλαίσιο δεοντολογικών κανόνων.

Είναι προφανές ότι δεν μπορεί ο καθένας να σχολιάζει στα ιστολόγια προσβάλλοντας, δυσφημώντας και εξυβρίζοντας, αποφεύγοντας τις συνέπειες του νόμου. Για το λόγο αυτό έχουν αναπτυχθεί μέσα από δίκτυα και δημόσιο διάλογο κανόνες, που λαμβάνοντας υπόψη την ιδιαιτερότητα λειτουργίας των ιστολογίων, θέτουν ένα πλαίσιο δεοντολογίας και γενικότερους κανόνες ηθικής για τους χρήστες και την προστασία των τρίτων. Δημιουργείται έτσι και πλαίσιο αστικής ευθύνης για τους παραβάτες-χρήστες, του συγκεκριμένου ιστολογίου, που έχει αναρτήσει τον κώδικά του, τον οποίο ο χρήστης παραβαίνει.

Βασικοί κανόνες ενός κώδικα δεοντολογίας ιστολογίων μπορεί να είναι:

  • Η δυνατότητα κάθε πολίτη διατήρησης και συμμετοχής σε ιστολόγια, με δικαίωμα ελευθερίας της έκφρασης μέσα από αυτά.
  • Δικαίωμα ανωνυμίας ή ψευδωνυμίας του χρήστη με απόρρητο ανωνυμίας.
  • Δικαίωμα διαλόγου και αντιρρήσεων.
  • Υποχρέωση ακρίβειας της είδησης, δημοσιοποίησης όλης της αλήθειας, χωρίς διακρίσεις και ανεπηρέαστα από διαφορετικές αντιλήψεις, καθώς και υποχρέωση αποκατάστασης της αλήθειας σε περίπτωση λάθους ή ατυχούς ανάρτησης ή ψευδούς σχολίου.
  • Σεβασμός στην προσωπικότητα ανεξάρτητα από την ελευθερία ακόμη και οξείας κριτικής.
  • Σεβασμός κατά τη χρήση προσωπικών δεδομένων και ιδιαίτερα ευαίσθητων που πρέπει να γίνεται κατόπιν συγκατάθεσης του προσώπου, το οποίο αφορούν οι αποκαλύψεις ή τα σχόλια.
  • Δυνατότητα και υποχρέωση αφαίρεσης από το διαχειριστή του ιστολογίου ανάρτησης και σχολίου προσβλητικού ή παράνομου χαρακτήρα.
  • Ανάθεση σε ανεξάρτητο πρόσωπο κοινής εμπιστοσύνης την επίλυση διαφωνιών μεταξύ ιστολόγων ή ιστολόγων και σχολιαστών, με αντίστοιχη υποχρέωση του διαμεσολαβητή για αντικειμενική κρίση (βλέπε www.safeline.gr).
  • Η ρήτρα κώδικα δεοντολογίας ιστολογίου ότι ο χρήστης διατηρεί την αποκλειστική ευθύνη αποζημίωσης κ.λπ. για τυχόν ζημιά που θα προκύψει στο ιστολόγιο από ανάρτηση ή σχόλιο του χρήστη δεν απαλλάσσει τους διαχειριστές του ιστολογίου των ευθυνών τους από την ανάρτηση αυτή.

Ενδεικτική βιβλιογραφία.

  1. Ιωάννης Καράκωστας, Δίκαιο και Internet, 2009.
  2. Bασίλης Σωτηρόπουλος, Η συνταγματική προστασία των προσωπικών δεδομένων.
  3. Βασίλης Σωτηρόπουλος, Αναρτήσεις στο elawyer.blogspot.com
  4. Φερεντίνη Παναγοπούλου-Κουτναζή, Περί της ελευθερίας των Ιστολογίων, 2010.

Ο Γιώργος Τσατήρης είναι δικηγόρος, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής Ελλάδος, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικών Θεμάτων της Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Ομοσπονδίας και πρώην Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Αίγινας.

Advertisements
This entry was posted in Aegina First, Συνεργασίες and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to To νομικό πλαίσιο των ιστολογίων

  1. Ο/Η AOYA λέει:

    ΟΥΦ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΑ !

  2. Ο/Η Αζώρ λέει:

    Αυτή ή είναι η (πολύ) σοβαρή και ενδιαφέρουσα τεκμηρίωση από την ανθρώπινη μεριά της.
    Από την άλλη όμως ισχύει και το ότι: στο ίντερνετ κανείς δεν ξέρει ότι είσαι σκύλος

  3. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    «Η ρήτρα κώδικα δεοντολογίας ιστολογίου ότι ο χρήστης διατηρεί την αποκλειστική ευθύνη αποζημίωσης κ.λπ. για τυχόν ζημιά που θα προκύψει στο ιστολόγιο από ανάρτηση ή σχόλιο του χρήστη δεν απαλλάσσει τους διαχειριστές του ιστολογίου των ευθυνών τους από την ανάρτηση αυτή.»: Να κάτι που θα έπρεπε να διαβάσουν ορισμένοι διαχειριστές αιγινήτικων μπλογκς που δηλώνουν ότι δεν μπορούν να παίζουν τους παιδονόμους…..

  4. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Επειδή στην Αίγινα δεν έχουμε την πολυτέλεια των πολλών blogs, το συγκεκριμένο «ποιοτικό» blog που προέβαλε τη δικαιολογία αυτή (των «παιδονόμων») όταν όχι μόνο συκοφαντούσαν αλλά σκύλευαν και νεκρούς, σιγά μήπως συμφωνήσει με τα άλλα blog να φτιάξουν κώδικα δεοντολογίας. Είναι σα να λέμε να ακυρώσουν τον εαυτό τους …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s