Στους Προσκόπους

Προσκοπικά Σήματα

του Νίκου Μαρίνου*

Πρέπει να ήταν αρχές Σεπτέμβρη του 1978 όταν διάβηκα για πρώτη φορά την πόρτα του 1ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Αίγινας, στη λέσχη του στο Κυβερνείο. Είχα πάει να «γραφτώ» στους Προσκόπους. Οι Πρόσκοποι τότε ήταν must. Μέχρι τότε, λόγω πολλών εσωτερικών μεταναστεύσεων που είχαμε υποστεί από τη δουλειά του πατέρα μου, δεν μπορούσα να ενταχθώ σε μια ομάδα ή σε ένα σύλλογο. Η λέσχη των προσκόπων τότε, τρία δωματιάκια που συστέγαζαν Λυκόπουλα, Προσκόπους, Αρχηγείο και «Μπαταρία» ή Μπάντα, όπως χαρακτηριστικά λεγόταν. Αυτό με τράβηξε σε πρώτη φάση στους Προσκόπους. Η μπάντα. Διότι όσοι ήταν πρόσκοποι και στη μπάντα, την κοπάναγαν από το σχολείο για μια εβδομάδα πριν από την κάθε παρέλαση ή λιτανεία για πρόβες. Αλλά και διάφορα που έλεγαν συμμαθητές και φίλοι για τις δραστηριότητες που είχαν. Αν θυμάμαι καλά τότε Αρχηγός ήταν ο Γιώργος ο Σαρρής και Υπαρχηγός ο Αργύρης ο Καρύδης. Δεν πρόκειται ποτέ να τους ξεχάσω. Μετά την υποδοχή, την εγγραφή και την παραγγελία της στολής, με τοποθέτησαν στην Ενωμοτία των Δελφινιών με ενωμοτάρχη τον –συγχωρεμένο– τον Διονύση το Μοίρα και Υπενωμοτάρχη τον Γιώργο τον Λάλο. Ενάμιση-δυό μήνες μετά έγινε το τελετουργικό της Υπόσχεσης μου και εντάχθηκα και επίσημα στην ομάδα.

Πρόσκοποι - ΓραμματόσημοΠέντε ενωμοτίες, Δελφίνια, Γλάροι, Αστακοί, Σπάροι, Καρχαρίες, από δώδεκα έως δεκαπέντε παιδιά η κάθε μία. Χαμός! Στη συγκέντρωση της Κυριακής γινόταν χαμός. Μελίσσι το βουητό από τις φωνές, τα τραγούδια και τις κραυγές (καλέσματα) των ενωμοτιών. Άσβεστη κόντρα μεταξύ μας για την καλύτερη ενωμοτία, τις καλύτερες κατασκευές στις γωνιές μας. Η κόντρα μας υπήρχε παντού. Στο σχολείο, στο γήπεδο, στη θάλασσα. Η καθαριότητα της λέσχης μας ήταν ευθύνη –εκ περιτροπής– των ενωμοτιών. Δεν μαζευόμασταν μόνο τις Κυριακές, αλλά και μεσοβδόμαδα στη συγκέντρωση της ενωμοτίας, για εκπαίδευση και χαβαλέ. Εκείνα τα έρημα τα σήματα Μορς μου είχαν βγάλει τη γλώσσα ανάποδα για να τα μάθω. Κατασκευές, κόμποι, συνδέσεις, η σημαία μας, ναυτικά σήματα με σημαιάκια, σήματα μορς, μπάντα, κοινωνικές εργασίες, προσανατολισμός, άναμα φωτιάς, μαγείρεμα, προσκοπικά τραγούδια, όλα αυτά μας έδιναν πτυχία και μας έβαζαν στο τριπάκι του «κάτι παραπάνω». Τι να πω για τις εκδρομές, τις κατασκηνώσεις, τα εωθινά, τις επισκέψεις σε άλλα Προσκοπικά συστήματα; Βέβαια υπήρχαν και τα άλλα παιδιά που δεν μας χώνευαν και μια μας λέγανε μια μασόνους και μια χουντοβασιλικούς. Εμείς τότε, ούτε που ξέραμε τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις. Αρκετά αργότερα μάθαμε. Οι Πρόσκοποι –τουλάχιστον της Αίγινας– δεν ενεπλάκησαν ποτέ με την πολιτική και με την οποιαδήποτε θρησκευτική διαμάχη. Για να γραφτείς Πρόσκοπος δεν έδινες κανένα πιστοποιητικό πολιτικών η θρησκευτικών φρονημάτων.

Λόρδος Μπέηντεν-Πάουελ

Ο ιδρυτής του Προσκοπισμού Λόρδος Μπέηντεν-Πάουελ.

Στα περίπου 25 χρόνια προσκοπικής ζωής απέκτησα πολλές εμπειρίες και φίλους. Εμπειρίες-μαθήματα που με σημάδεψαν, και πολύτιμους φίλους που διατηρώ μέχρι σήμερα. Τότε βέβαια δεν υπήρχαν playstations και computers, και αυτό είχε σαν συνέπεια να βγαίνουμε από το σπίτι μας και να συναναστρεφόμαστε με άλλα παιδιά. Οι πρόσκοποι, πανελλαδικά, εδώ και δεκαπέντε χρόνια ακολουθούν δυστυχώς μια φθίνουσα πορεία. Τα νέα παιδιά δεν γράφονται και έτσι δεν θα υπάρχει συνέχεια. Τον άλλο μήνα, στις 22 Φεβρουαρίου είναι η «Παγκόσμια Μέρα Σκέψης», σε ανάμνηση της γέννησης του ιδρυτή του Προσκοπισμού, Λόρδου Μπέηντεν-Πάουελ. Την ημέρα αυτή οι Πρόσκοποι και οι Οδηγοί όλου του κόσμου, συλλογίζονται για τον σκοπό και τις αξίες των οργανώσεών τους, αποστέλλουν τις ευχές σε όλους όσοι ανήκουν στη μεγάλη αυτή παγκόσμια οικογένεια και κάνουν από μία καλή πράξη. Ας χρησιμοποιήσουμε όλοι την συγκεκριμένη μέρα για να σκεφτούμε τις δικές μας αξίες και τις δικές μας αρχές. Το αύριο είναι πάντα μια καινούρια μέρα.

Ο Νίκος Μαρίνος είναι πληροφορικός, υπάλληλος της ΔΕΗ Αίγινας, και πρώην πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Κυψέλης.

Advertisements
This entry was posted in Συνεργασίες and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

7 Responses to Στους Προσκόπους

  1. Ο/Η Ναυτίλος. λέει:

    Άλλο ένα άρθρο από τον πολυπράγμονα κ. Μαρίνο. Για μια ακόμη φορά αποδεικνύει πόσο πολύ αγαπάει τον τόπο του και προσπαθεί για την άνοδο του πολιτιστικού επιπέδου. Από όποιο μετερίζι του δένεται η ευκαιρία αναλώνεται χωρίς να υπολογίσει κούραση, χρόνο από τον ελεύθερό του, έξοδα, προσωπική εργασία. Τον θυμάμαι αρχηγό των προσκόπων στην Κυψέλη. Πάντα πρώτος την 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου να δίνει παραγγέλματα, να ενθουσιάζει και να παρακινεί τα παιδιά του. Σαν πρόεδρος του Τοπικού της Κυψέλης προσπάθησε πολύ. Εάν είχε διαθέσιμα κονδύλια πιστεύουμε πως σίγουρα η Κυψέλη σήμερα θα ήταν αγνώριστη. Όμως κανείς δεν μπορεί να του αμφισβητήσει ότι προσπάθησε να κάνει έργο. Έφτασε καισ το σημείο να απαγγείλει τον πανηγυρικό της ημέρας σε κάποια Εθνική εορτή. Πότε στην Κυψέλη είχαμε δει Χριστουγεννιάτικες γιορτές και προβολές ταινιών. Αυτά δεν γράφονται για την ιστορία, αλλά ως απλές διαπιστώσεις. Και μετά ήρθε το θέμα του ΛΕΟΝΤΙΟΥ. Δεκαετίες εκεί τα αμμοχάλικα, οι μπουλντόζες, τα μπάζα, τα μάρμαρα, οι μάνδρες οικοδομών. Καποιοι τις χρέωσαν στον Κουκούλη. Και έφτιαξαν ακόμα και Σύλλογο για το περιβάλλον για να καθαρίσει ο χώρος.
    Τελικά ότι και να κάνει κάποιος, όσα και να προσφέρει, όσο και να αγωνιστεί ένα πράγμα δεν μπορεί να πετύχει. Να ξεριζώσει στην επαρχιακή κοινωνία παλιές αντιλήψεις πρακτικές, αρρωστημένα κατεστημένα, εδραιωμένα ανόητα μικροσυμφεροντολογάκια.
    κ. Μαρίνο πάντως τα καλύτερα έρχονται. Καλή συνέχεια.

  2. Ο/Η ΑΝΩΝΥΜΟΣ λέει:

    Διαβάζοντας τις τελευταίες γραμμές από το κείμενο του κ. Μαρίνου που λέει ότι στις 22 Φεβρ. είναι η ημέρα σκέψης, θυμήθηκα όλα εκείνα που γίνονταν κάθε Μάρτιο για την ημέρα της γης από κάτι κοριτσάκια με μακριές φούστες και χαϊμαλιά. Φέτος θα γίνει κάτι; Γιατί τότε συμμετείχαν πολλά παιδιά από πολλούς συλλόγους και σχολεία.

  3. Ο/Η anonymous λέει:

    o k. Marinos ine o monos apo tous Koukoulikous pou sinexizi na delone paron se ekd
    elosis pou ginonte

  4. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Τα greeklish μας εμάραναν…

  5. Ο/Η Sister λέει:

    Αν υπάρχει μία αδερφή που είναι υπερήφανη για τον αδερφό της σε όλη τη γη, αυτή είμαι εγώ…
    Love you and miss you bro….

  6. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Οι πρόσκοποι ήταν έκφραση μιας άλλης εποχής, αθώας, ηρωικής και ρομαντικής μαζί. Λογικό είναι να μην έχουν «πέραση» τώρα.
    Γειά σου Μαρία!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s