Ο Αλέκος Φασιανός εικονογραφεί την ποίηση της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ

Αγγελάκη-Ρουκ - Φασιανός - Καταναγκαστική ΕλπίδαΚατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Καταναγκαστική ελπίδα, Εικονογράφηση Αλέκος Φασιανός. Αθήνα: Εκδόσεις Μίμνερμος, 2011.

Η συνάντηση δύο από τους σημαντικότερους δημιουργούς της σημερινής Ελλάδας, που αποτυπώνεται στο συλλεκτικό λεύκωμα των εκδόσεων «Μίμνερμος» –της δικής μας ποιήτριας Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ και του ζωγράφου Αλέκου Φασιανού– έχει τις ρίζες της στην Αίγινα. Σε μια παλιά φιλία που γεννήθηκε στο νησί που αποτέλεσε πάντοτε πηγή έμπνευσης για την ποιήτρια και μεταφράστρια. Το κόκκινο σπίτι της –«τα κόκκινα ντουβάρια μιας ζωής», όπως χαρακτηριστικά το αποκαλεί σε παλαιότερο ποίημά της– υπήρξε, και εξακολουθεί να είναι, τόπος φιλοξενίας πολλών σημαντικών ανθρώπων της τέχνης και του πνεύματος από την Ελλάδα και το εξωτερικό, τόπος δημιουργικών ανταλλαγών και συνυπάρξεων.

Στο λεύκωμα, ο Φασιανός εικονογραφεί τα τέσσερα από τα οκτώ ποιήματα. Τα έργα του δεν επιχειρούν πιστή αναπαράσταση των γραφομένων, αλλά ελεύθερη εικαστική ερμηνεία τους, με έντονη την προσωπική του σφραγίδα. Από την άλλη πλευρά, τα οκτώ ποιήματα της Ρουκ, τα προσδιορίζει μια προσέγγιση, χαρακτηριστική του έργου της εδώ και καιρό: μια ποιητική πορεία προς το κενό το οποίο ενέχει η κατάληξη των πραγμάτων –το «τίποτα»– χρησιμοποιώντας πάντοτε μέσα ελάχιστα, αλλά με ευστοχία εντυπωσιακή.

Φασιανος - Αγγελάκη-Ρουκ - ΙανόςΤο λεύκωμα παρουσιάστηκε πριν λίγες ημέρες, στις 11 Ιανουαρίου, στον «Ιανό», όπου μίλησαν ο Αλέκος Φασιανός, ο Δ. Άναλις και ο Γ. Μανιώτης, ενώ η ίδια η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ διάβασε τα ποιήματά της. Για το σημαντικό αυτό εκδοτικό γεγονός υπήρξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον από τον τύπο, το ραδιόφωνο και το διαδίκτυο. Εδώ, αξίζει  να σημειωθεί η συνέντευξή της στην γνωστή αθηναϊκή εφημερίδα ελεύθερης κυκλοφορίας (free press) Lifo και η παρουσίαση του λευκώματος στην Καθημερινή.

Γ.Θ.Κ.

Advertisements
This entry was posted in Βιβλία and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Ο Αλέκος Φασιανός εικονογραφεί την ποίηση της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ

  1. Ο/Η MikGeo λέει:

    Νοιώθουμε υπερηφάνεια για τη συμπατριώτισσα! Τι σχόλια να γράψουμε; Μας αρκεί να διαβάζουμε τέτοιες αναρτήσεις και να νοιώθουμε καλύτερα. Ευτυχώς που δημιουργήθηκε το blog αυτό και υπάρχει κάτι ποιοτικό, αλλιώς το νησάκι μας θα ήταν τελείως κακοχαρακτηρισμένο από τα γνωστά blogs.
    Πιστεύω ότι σε λίγο θα κερδίσετε τις εντυπώσεις και σε ευρύτερο κύκλο αναγνωστών, που έχουν βαρεθεί τη χυδαιότητα και την προπαγάνδα. Ο σχολιασμός της τοπικής επικαιρότητας είναι αναγκαίος και μπορεί να γίνει χωρίς το επίπεδο να ξεπέσει όπως βλέπουμε στα άλλα blogs. Αυτό μπορεί να γίνει με το επίπεδο της ανάρτησης και με την αφαίρεση υβριστικών ή ασύστατων σχολίων. Και τότε το κέρδος θα είναι διπλό.

  2. Ο/Η Ω-Ω λέει:

    Να συμπληρώσω στο, όπως πάντα, ενδιαφέρον κείμενο του Γ.Θ.Κ. ότι εκτός από την παρουσίαση της ποιητικής πορείας της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ και την εικαστική παρέμβαση τουΑλέκου Φασιανού, η έκδοση αξίζει καθεαυτή σαν έργο τέχνης γιατί έχει δουλευτεί και «έκδοθεί», ως χαρακτικό έργο με τα εργαλεία, τη γνώση και το μεράκι του χαράκτη, που ο δημιουργός και εκδότης «Μίμνερμος» μας έχει συνηθίσει από την εποχή της οδού Μαυρομιχάλη. Ευνόητο είναι ότι και η ποιότητα του μπλογκ ανεβαίνει, όχι μόνο γιατί «ξερά» μας δίνει μια πληροφορία, αλλά γιατί αισθητικά τέρπει, πληροφορώντας επίσης και μορφώνοντας τους αναγνώστες-θεατές. Βρίσκω την ευκαιρία να σημειώσω τη διαφορά, αισθητικής και προθέσεων, άλλων γενικόλογων, δήθεν «to the point» και «πιασάρικων» καταχωρήσεων, που αποτελούν αλιεύματα ένθεν κακείθεν και μας προσφέρονται ως κακοχωνεμένος τραχανάς.

  3. Ο/Η Λίνα Μπόγρη-Πετρίτου λέει:

    Με την ευκαιρία της ανάρτησης, για το τελευταίο βιβλίο ποίησης της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, της δικής μας Κατερίνας, σκεφτόμουνα για άλλη μια φορά, πόσο τυχεροί είμαστε όσοι έχουμε ζήσει από κοντά, τόσο αξιόλογους και ταλαντούχους ανθρώπους σε τούτο το νησί! Διάβασα τη συνέντευξη που έδωσε.
    Αιτιολογώντας τον τίτλο «Καταναγκαστική ελπίδα», λέει χαρακτηριστικά τη φράση: «Έγραψα για τον έρωτα όταν ήμουν 17 ετών. Τώρα στα «ανάποδα» ακριβώς στα 71 μου χρόνια, δεν είναι φυσικό κάτι να έχει αλλάξει;»
    Για όσους τη γνωρίζουμε, αλλά και για μένα ιδιαίτερα, αυτό που εννοεί θα είναι σίγουρα η ωριμότητα στον τρόπο της σκέψης , της «γραφής»…
    Για μας, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Εξακολουθεί να είναι η ίδια ζεστή, γλυκιά, αυθόρμητη και αναλλοίωτη Κατερίνα, με όσα χρόνια κι αν εκείνη τονίζει ότι έχει «ανάποδα των 17 «.
    Τη συναντούσα από τα μικρά μου χρόνια,όλα μου τα καλοκαίρια και τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια ανελλιπώς.
    Την θυμάμαι, πάντα έτσι, ίδια. Το κόκκινο σπίτι της, κοντά στο δικό μου, να ζητώ από τον παππού μου, να το βάψει στην ίδια ακριβώς απόχρωση, με το δείγμα που εκείνη μου είπε να ξηλώσω από το σοβά! Το ξύλινο κασελάκι που ήθελα σαν το δικό της και στο δικό μου ποδήλατο. Το χαρακτηριστικό δυνατό γέλιο της, όταν άκουγε το Λούη, στη μηχανή της αποφλοίωσης, σαν έφερνε τα φιστίκια της, να λέει τα δικά του! Την ονομασία του γεφυριού, στο ποτάμι της Μαύρης, σε «Σάντα Τσικίτα», από τη διαφήμιση που συνήθιζαν να γράφουν εκείνη την εποχή, πάνω στις μάντρες, για τις κινημ. ταινίες.
    Τα χαρούμενα χρώματα που είχαν πάντα τα καλοκαιρινά της φορέματα!
    Τα λαμπερά της μάτια, και το φωτεινό της χαμόγελο, την κάθε φορά που μου γράφει αφιέρωση στα βιβλία της!
    Εύχομαι να την έχουμε πάντα έτσι κοντά μας, χαρούμενη, απλή, καλοσυνάτη, αγαπημένη και δημιουργική!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s